Broodjes uitdelen na bevingen in 'Ik wil niet thuis blijven zitten'

28/06 12:15 - Broodjes uitdelen na bevingen in 'Ik wil niet thuis blijven zitten'
Op Plaza Altamira in Caracas slapen mensen in tentjes of soms op een matras onder de straatlampen. Ze zijn hun appartementencomplex ontvlucht na de zware aardbevingen eerder deze week. Zussen Wendy en Winifred Velazquez lopen met een koelbox langs de tenten in de Venezolaanse hoofdstad. Ze delen arepa's en pasteitjes met kaas uit. "We willen ons steentje bijdragen en de mensen in nood helpen", zegt Wendy (22). "We brengen in de ochtend ontbijt, in de middag lunch en 's avonds doen we nog een ronde om eten aan mensen uit te delen." Ze maken het eten thuis, en volgens de zussen is alles vers en met zorg gemaakt. Scheuren in de muur Hun flatgebouw staat er nog. Er zijn wel wat scheuren in de muur, en aan de buitenkant is er wat steen afgebrokkeld tijdens de aardbevingen van woensdag. Het Venezolaanse bureau van Openbare Werken heeft een controle uitgevoerd en er is geen gevaar dat het gebouw kan instorten, zo is aan hen medegedeeld. Vele tienduizenden huizen en gebouwen zijn beschadigd of verwoest door de zware beving. Er zijn nog steeds naschokken, zoals de beving van gisteravond (Nederlandse tijd) met een kracht van 5,6. De natuurramp heeft tot nu toe ruim 1400 mensen het leven heeft gekost. Er zijn duizenden gewonden en minstens 70.000 personen zijn als vermist opgegeven. Het lukt reddingswerkers nog altijd om overlevenden onder het puin vandaan te halen: "Ik weet nog precies wat er gebeurde", zegt Winifred (33) terwijl ze een broodje geeft aan een man die voor een tentje zit. "Ik werd duizelig, en alles begon te schudden. Ik stond op een trap en heb me vastgeklampt aan de leuning, het was doodeng", zegt ze. In wijken als Altamira en Los Palos Grandes in Caracas zijn verschillende gebouwen ingestort. Maar het zwaarst getroffen gebied ligt buiten de hoofdstad, in La Guaira. In deze bij toeristen populaire kustregio zijn de meeste slachtoffers gevallen. Venezolaanse reddingswerkers krijgen ondertussen hulp van internationale hulpdiensten, ook uit Nederland, om nog zo veel mogelijk mensen te redden. 'Beseffen ons geluk' "Ik besef hoeveel geluk we hebben gehad dat ons huis er nog staat, en dat ik geen naaste familieleden heb verloren", zegt Winifred. "Ik wil niet thuis blijven zitten en online de ellende via allerlei filmpjes bekijken. Ik wil iets doen, vandaar dat we eten uitdelen." Verderop, in de wijk Los Palos Grandes, loopt Ana Reinaldi met haar zoon stilletjes over straat. Ze bekijken de ingestorte voorgevel van een flatgebouw. Het is avond en dan stoppen de graafmachines. Nu komen vele vrijwilligers in actie om te zoeken. Met een schep in de handen en een helm op bieden ze hun diensten aan bij reddingswerkers. Deze aardbeving herinnert Reinaldi aan die van 1967. Ze was toen nog een kind. "Ik weet nog dat ik heel veel heb gehuild toen en doodsbang was." De aardbeving uit 1967 had een kracht van 6,5 en was daarmee lichter dan de dubbele aardbeving van een paar dagen geleden van 7,2 en 7,5. Reinaldi loopt langs een gebouw met scheuren in de voorgevel en tuurt naar boven. Haar zoon trekt haar snel weg. "Het gebouw kan instorten", zegt hij bezorgd. "Er wonen ook geen mensen meer in, en dat is niet voor niets." Beangstigend Ze had dagen voor de ramp al een voorgevoel dat er iets zou gebeuren. En dat was niet alleen haar gevoel. Het viel de moeder op dat er zo'n stevige wind stond in de stad. "Ik weet niet of dat er iets mee te maken had maar als ik er op terugkijk vond ik dat al niet normaal", zegt ze. Veel Venezolanen houden hun hart vast. De sfeer is gespannen, zwaar verdriet hangt voelbaar in de lucht. "We weten dat we in een regio wonen waar soms wel lichtere bevingen zijn, wat er nu gebeurd is zo beangstigend'' zegt Reinaldi. "We zijn als land en bevolking in diepe rouw."...