Inge (65) werd drie jaar geleden ineens blind en loopt tóch naar Santiago

10/10 15:30 - Inge (65) werd drie jaar geleden ineens blind en loopt tóch naar Santiago
Inge de Munnik (65) uit Den Bosch werd drie jaar geleden ineens blind. Niet alleen haar dagelijks leven veranderde, maar ook de manier waarop mensen naar haar kijken. “Ik was ineens de blinde mevrouw met een beperking.” Met een wandeltocht van ruim 200 kilometer wil ze laten zien dat blind zijn niet betekent dat je niets meer kunt. “Maar we zijn ook geen superhelden, hoor.” In 2016 merkt Inge dat haar zicht achteruitgaat. Na onderzoeken blijkt dat er een goedaardig gezwel in haar hoofd zit, zo groot als een mandarijn. Bij de eerste operatie blijft een deel achter, dat later weer groeit. In 2023 volgt een tweede operatie. Als Inge wakker wordt, ziet ze niks. “Er was 60 procent kans dat ik beter zou gaan zien. Maar er was ook een kans dat ik evenveel of minder zou zien dan daarvoor. Ik had vooraf nooit gedacht dat ik blind zou worden”, vertelt ze. Toch probeert ze de situatie te accepteren. “Een ander zou in paniek raken, maar dat deed ik niet. Natuurlijk is het kut, maar ik heb geen andere keuze. Ik moet het zonder zicht doen en daar maar het beste van maken.” Acht maanden lang revalideert Inge in een kliniek. Ze leert opnieuw dagelijkse dingen doen zonder zicht: douchen, aankleden, lopen met een blindenstok en werken met spraaksoftware op haar telefoon en laptop. Terwijl ze zelf ontdekt wat er nog kan, merkt ze dat anderen haar anders zien. “Ik heb ineens het stempeltje ‘de blinde mevrouw met een beperking’. Ik word soms behandeld als iemand die zielig is en niks zelf kan”, vertelt ze. “Ik neem het mensen niet kwalijk, want ze bedoelen het altijd goed. Maar ik moet omgaan met dat stempeltje en dat vind ik soms lastig.” Dat merkt Inge ook als ze zich aanmeldt bij een wandelclub voor ziende 55-plussers. Voordat ze blind werd, liep ze regelmatig 15 tot 20 kilometer. Ook tijdens haar revalidatie wandelt ze veel met vriendinnen. Toch wijst de club haar af. Volgens de club zijn de smalle bospaden te moeilijk om haar veilig te begeleiden. “Deze wandelclub kijkt vooral naar wat ik niet kan. Dat vind ik teleurstellend. Die betutteling, dat een ander bepaalt wat ik wel en niet kan, vind ik confronterend”, vertelt de Bossche. “Maar ik kan het ze niet kwalijk nemen, want ik wist vroeger ook niet hoe ik met blinde mensen moest omgaan.” Inge heeft de afgelopen jaren geleerd dat zelfstandig leven niet betekent dat je alles alleen moet kunnen. “Het belangrijkste is dat je zelf kunt bepalen wanneer je iets zelf doet en wanneer je hulp vraagt.” Met dat idee begint ze Blindfluencers, een platform met ervaringen en tips voor blinde en slechtziende mensen. “Ik wil de mogelijkheden laten zien. Maar ik ga niet voor de mensen beslissen wat ze moeten doen. Ze moeten zelf kijken wat bij hen past.” Diezelfde gedachte zit achter Inges nieuwste avontuur: de Camino Anders Bekeken. Bij deze wandeltocht gaan blinde en slechtziende mensen samen met ziende buddy’s op pad. “Ze worden uitgedaagd om uit hun comfortzone te stappen, hun zelfvertrouwen te vergroten en te ontdekken wat er mogelijk is.” Op 10 oktober begint Inge aan de twaalfdaagse tocht van ruim 200 kilometer naar Santiago de Compostela. “Er zijn vaak twee soorten reacties als ik vertel dat ik dit ga doen. Of: ‘Oh, wat knap dat je dat blind doet.’ Of: ‘Dat kan je toch niet?’ Maar de waarheid zit ertussenin”, zegt Inge. “Met mijn benen is niks mis, maar ik heb wel hulp nodig om te weten waar ik loop en welke route ik moet volgen.”...