Fanny mist haar zoon Wouter nog iedere 'Al tien jaar geen hoi mam'

11/08 03:30 - Fanny mist haar zoon Wouter nog iedere 'Al tien jaar geen hoi mam'
De plotselinge dood van haar zoon Wouter (17) heeft een grote leegte achtergelaten in het gezin van Fanny Beset uit Oss. De spierpijn waar haar zoon over klaagde, bleek lymfklierkanker te zijn. Vijfenhalve week na die diagnose overleed Wouter. Wouter was een vrolijke, sportieve puber. Door zijn autisme was hij wat speelser dan leeftijdsgenoten. "Hij was een soort Pietje Bell, hij had altijd streken", vertelt Fanny liefdevol. Maar dat veranderde ineens toen Wouter 17 was. Hij wilde niet meer sporten en had veel last van spierpijn in zijn rug en achter zijn schouderbladen. "Tijdens het uitruimen van de vaatwasser zakte Wouter ineens in elkaar. 'Ik kan niet meer staan, ik kan niet meer ademen, ik stik', zei hij." Fanny ging met Wouter naar de huisartsenpost in Oss. In eerste instantie konden ze niets vinden. Maar er leek iets mis te zijn met zijn linkerlong. Voor de zekerheid werd Wouter diezelfde avond nog naar het ziekenhuis gestuurd. "Hij werd opgenomen, zodat hij de volgende ochtend meteen een scan kon krijgen", blikt Fanny terug. "Ik ging naar huis. Maar slapen lukte niet, in mijn hoofd gingen alle alarmbellen af." De volgende dag kregen ze de uitslag van de scan. "De arts zei het woord tumor, de rest heb ik niet meer gehoord. Ik keek Wouter aan, hij begon te huilen. Hij bleek lymfklierkanker te hebben." Wouter was vastberaden om beter te worden. En die kans was groot: volgens de prognoses had hij 87 procent kans om het te overleven. "Wouter zei: 'Ik ga die kanker gek maken, die kanker mij niet. Ik zal het overleven.' Dat had hij besloten." In eerste instantie ging het goed. Zo goed dat Wouter na veertien dagen niet meer in het ziekenhuis hoefde te blijven. Maar al snel kreeg hij koorts en moest hij toch weer terug. "Hij was echt heel ziek. Wouter was niet meer vrolijk en ad rem, maar nog wel strijdvaardig." De artsen ontdekten dat Wouter een dubbele longontsteking had. Hij ging heel snel achteruit. "Op de intensive care zeiden de artsen dat ze Wouter in slaap zouden brengen, zodat de medicatie kon aanslaan. Dat was vreselijk, ik heb alleen maar gehuild. Hij was bang en huilde ook. Ik heb hem beloofd dat ik bij hem zou blijven, zijn handen vast zou houden en dat hij de volgende dag weer wakker zou worden. Maar hij is nooit meer wakker geworden." Een week nadat Wouter in slaap was gebracht, werd Fanny gebeld door haar vader, die op dat moment in het ziekenhuis was. "Hij zei dat ik meteen moest komen omdat het niet goed ging. Ik wist meteen dat we hem kwijt zouden raken. Ik ben met mijn man Tonny en de broers en zussen van Wouter naar het ziekenhuis gegaan om afscheid van hem te nemen. Maar hij heeft nooit afscheid kunnen nemen van ons." Uit onderzoek bleek dat Wouter uiteindelijk niet is overleden aan kanker, maar aan een schimmel in zijn longen. Hij had nog wel kankercellen in zijn bloed, maar de tumor was verdwenen. "Hij heeft dus gelijk gehad. Hij heeft de kanker gek gemaakt en de kanker niet hem", zegt Fanny. "Maar zijn longen bleken vol schimmel te zitten. Tijdens zijn werk in de groenvoorziening heeft hij waarschijnlijk een schimmel ingeademd die voorkomt in rottende bladeren. Voor de meeste mensen niet schadelijk, maar een kankerpatiënt die door chemo geen weerstand meer heeft, kan daaraan overlijden." Wouter zou in het jaar dat hij overleed een schoolgala hebben. "Zijn opa had een mooi nieuw pak dat hij speciaal daarvoor mocht lenen. Maar zover is het dus nooit gekomen. Uiteindelijk hebben we besloten om Wouter in dat pak te cremeren." De urn met zijn as staat bij het gezin thuis. Fanny legt geëmotioneerd uit: "Wouter heeft toen hij ziek was vaak gezegd: 'Het maakt me niet uit wie er bij me is, als ik maar niet alleen ben.' Nu is hij nooit meer alleen." Dat Wouter ziek werd en overleed, is nu tien jaar geleden. "Mensen vragen soms of ik er nou nog niet overheen ben. Het is maar goed dat die mensen niet weten wat ik voel. Het is 'al' tien jaar geleden. Maar ik ben elk jaar rond zijn sterfdag in gedachten weer in dat ziekenhuis. Dan zit ik naast hem en houd ik zijn hand weer vast. Dat beeld raak ik nooit meer kwijt. En zolang wij zijn naam noemen, is hij niet weg."...